Przyszły dzieci do ręcznika i stanęły wkoło:

1.  

   • Powiedz nam nasz ręczniku bajeczkę wesołą.

A ręcznik zajęczał, zasapał, za wieszak się podrapał i mruknął:

1.  

   • O wesołej - szkoda mrugać – smutną powiem!

   • Więc mów smutną, kiedyś nudny.

   • Smutną powiem – jestem brudny!

   • A dlaczego nasz ręczniku?

   • Ooo, przyczyn jest bez liku! Wszystkich pewnie nie wyliczę: niedomyte ręce wytarł Jaś w ręczniczek; zachciało się Natalce umyć tylko palce – wytarła w ręcznik ręce – widzicie? – czarne obrączki. Ta malutka Weronika myła się na chybcika, mydła nie zmyła, brud zostawiła – zobaczcie sami to czarne plamy. Mam ja białe, śliczne płótno, ale bajkę mówię smutną.

Więc się dzieci zakłopotały – radziły coś przez dzień cały. Rękawy zawinęły po łokcie, wzięły do pomocy mydło, szczotkę do paznokci. Rączka rączkę zręcznie myła, biała piana się pieniła, brudu nic nie zostawiła. Wytrzeć rączki, ani śladu. Gdzie wytarte? – Proszę zgadnij?

-Cha, cha, cha nie ma znaku! – śmieje się wesoło, cieniutko, że bielutkie ma płócienko. Wesołą bajkę plecie:

- Dobrze rączki myją dzieci!